Comments are off for this post

ลิงกังเขาใหญ่ ไม่ใช่ขอทาน

 

เรื่อง : อุเทน ภุมรินทร์

ภาพ : กุลพัฒน์ ศรลัมพ์

 

ลิงกังเป็นนักปลูกป่าเช่นเดียวกับนกเงือกและชะนีที่เรารู้จักกันดี เมล็ดผลไม้ป่าบางชนิดที่ผ่านระบบย่อยอาหารของมัน มีอัตราการงอกเป็นกล้าไม้ที่สูงกว่าปล่อยให้งอกเองตามธรรมชาติ

ลิงกังเป็นนักกินผลไม้ตัวยง (เจ้าจ๋อ ไม่ได้กินแต่กล้วยอย่างเดียว!) มูลของมันจึงเต็มไปด้วยเมล็ดไม้ป่าที่ถูกพามาไกลจากต้นแม่ไม้ นอกจากนี้ ฝูงลิงกังเวลาเข้ากินผลไม้ป่าสุกบนต้น ยังเผื่อแผ่ ‘เพื่อนสัตว์ป่า’ ชนิดอื่นๆ ที่ปีนป่ายขึ้นมากินผลไม้เองไม่ได้ เช่น เก้ง กวางป่า ฯลฯ ได้กินด้วยกัน เพราะผลไม้จะร่วงพรูลงดินตามนิสัยห้อยโหน/ อยู่ไม่นิ่ง เวลาหากินของเจ้าจ๋อแห่งพงไพร

หากลิงกังบนป่าเขาใหญ่ ไม่ได้ทำหน้าที่เหล่านี้ กลับไปนั่ง ‘ขอทาน’ เสี่ยงชีวิตอยู่ข้างถนนบนเขาใหญ่ รอคอยเศษอาหารจากนักท่องเที่ยว และจะมีประโยชน์อันใดกับมัน ถ้าอาหารที่ลิงกังกินไม่ใช่ผลไม้ในป่า แต่เป็นผลไม้ที่อาจปนเปื้อนสารเคมีจากนักท่องเที่ยว หรือเป็นเศษอาหารที่มาพร้อมถุงพลาสติก ฯลฯ
แต่เราอาจยังพอแก้ไขอะไรได้

ความจริงข้อหนึ่ง คือ “ลิงขอทาน” เป็นผลงานของเรา–นักท่องเที่ยวที่ให้อาหารสัตว์ป่า (แม้หน้าตาพวกมันจะไม่ต่างจากลิงในสวนสัตว์เปิด แต่ลิงกังเป็นสัตว์ป่าที่ใช้ชีวิตได้เองตามธรรมชาติ) จนพวกมันเคยชินกับวิธีได้อาหารมาง่ายๆ จนลดพฤติกรรมหาอาหารตามธรรมชาติลงไป
ถ้าไม่อยากให้ลิงป่าฝูงต่อไป ต้องมานั่งรอขอทาน แล้วโดนรถเหยียบตายข้างถนนอีก
บทบาทต่อไป จะให้ลิงกังแสดงเป็น”ลิงขอทาน” หรือ “นักปลูกป่า” กระจายเมล็ดไม้ อยู่ที่คุณเป็นผู้กำกับแล้วครับ

จงทำในสิ่งที่คุณทำได้ ณ จุดที่คุณอยู่ ด้วยสิ่งที่คุณมี

Comments are closed.